Վճռաբեկ բողոքի քննության համար էական նշանակություն ունեցող փաստական հանգամանքները.

7․ Արթուր Բաբալարյանին մեղադրանք է առաջադրվել ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով և 185-րդ հոդվածի 1-ի մասով այն արարքների համար, որ «[Ն]ա 2020 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 01:40-ի սահմաններում, չպարզված անձանց հետ որպես ուղևոր գտնվելով Ա․Ա-ի կողմից վարած «Օպել Զաֆիրա» մակնիշի ******* հաշվառման համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայում, Երևան քաղաքի Զեյթուն վարչական շրջանից դեպի Կոմիտաս պողոտա ուղևորվելու ժամանակ՝ վարորդից պահանջել է վերջինիս պատկանող «Հոնոր 78» մոդելի 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը, որից հետո չպարզված անձն՝ ավտոմեքենայի նստատեղից վերցնելով հեռախոսը` այն փոխանցել է Արթուր Բաբալարյանին։ Դրանից հետո վերջինս պահանջել է նաև գումար, սակայն Ա․Ա-ն հայտնել է, որ գումար չունի։ Նույն պահին Արթուր Բաբալարյանը բռունցքով հարվածել է Ա․Ա-ի դեմքին, որից հետո քաշել է ավտոմեքենայի ձեռքի արգելակը և ավտոմեքենան կանգնել է Երևան քաղաքի Կոմիտաս 41 հասցեի դիմաց, որտեղ իր հանցավոր նպատակն իրականացնելու համար ավազակությամբ գումար հափշտակելու դիտավորությամբ հարձակում է գործել Ա․Ա-ի վրա, որը զուգորդվել է վերջինիս առողջության համար վտանգավոր բռնություն գործադրելով, այն է՝ տաբատի գրպանից հանելով որպես զենք օգտագործվող դանակը, այն ուղղել է Ա․Ա-ի ուղղությամբ` պահանջելով գումար, սակայն վերջինը հայտնել է, որ գումար չունի։ Նույն պահին Ա․Ա-ն հրաժարվել է հեռախոսը վերադարձնելուց և Արթուր Բաբալարյանը դանակով հարվածել է Ա․Ա-ի ուղղությամբ, սակայն հարվածը նրան չի դիպել, քանզի նրա հետ եղած չպարզված անձը գրկելով հեռացրել է Ա․Ա-ին։ (…)

Բացի այդ, նույն միջադեպի ընթացքում, Ա․Ա-ն Արթուր Բաբալարյանից պահանջել է հետ վերադարձնել իրեն պատկանող բջջային հեռախոսը, սակայն վերջինս ոտքերով դիտավորությամբ հարվածել և վնասել է Ա․Ա-ի «Օպել Զաֆիրա» մակնիշի ******* հաշվառման համարանիշի տաքսի ավտոմեքենայի բեռնախցիկը՝ պատճառելով զգալի չափերի՝ 52.000 ՀՀ դրամի գույքային վնաս»1։

8․ Առաջին ատյանի դատարանի՝ 2024 թվականի մարտի 15-ի դատավճռով արձանագրվել է հետևյալը․ «(...) Նախաքննության մարմինը [Ա․Բաբալարյանի] մեղքը հիմնավորված է համարել տուժող Ա․Ա-ի, վկաներ Մ.Տերտերյանի, Ս.Մանուկյանի և Հ.Բաբալարյանի ցուցմունքներով, դեպքի վայրի զննության արձանագրությամբ, դատաապրանքագիտական փորձաքննության եզրակացությամբ, տեսագրության զննության արձանագրություններով, մեքենայի զննության արձանագրությամբ, իրեղեն ապացույց ճանաչելու մասին որոշումներով։ (...)

Դատարանը փաստում է, որ տուժողն իր նախաքննական ցուցմունքներում հայտնել է իրարամերժ հանգամանքներ, մասնավորապես մեքենայի մեջ հարվածների, դանակի միայն ցուցադրման, թե նաև դրանով հարվածելու փորձ կատարելու, ավտոմեքենային ոտքով և ձեռքով հարվածելու վերաբերյալ։ Մինչդեռ վերոհիշյալ ապացույցներով, մասնավորապես տեսագրության հետազոտությամբ չի փաստվել, որ Արթուր Բաբալարյանի ձեռքին առկա է եղել դանակ, ավելին, տուժողն իր իսկ [դատաքննական] ցուցմունքում հայտնել է, որ Արթուր Բաբալարյանի ձեռքին իր հեռախոսն է եղել։

Ուստի, տուժող Ա․Ա-ի նախաքննական և դատաքննական ցուցմունքներում նշած հանգամանքները գնահատելով գործով ձեռք բերված թույլատրելի և վերաբերելի ապացույցների համակցության մեջ, գնահատելով ցուցմունք տված անձին վերաբերող հատկանիշները, մասնավորապես՝ շահագրգռվածության աստիճանը, ցուցմունքի ձևավորման հանգամանքները՝ Դատարանն գտնում է, որ արժանահավատ է տուժողի դատաքննական ցուցմունքները, այն հաստատվում է գործում առկա մյուս ապացույցներով, այդ թվում` վկաների և ամբաստայալ Արթուր Բաբալարյանի ցուցմունքներով: (...)

Դատարանը, (...) հաստատված է համարում, որ [Ա․Բաբալարյանը] 2020 թվականի մարտի 4-ին՝ ժամը 01:40-ի սահմաններում, չպարզված անձանց հետ որպես ուղևոր գտնվելով Ա․Ա-ի կողմից վարած «Օպել Զաֆիրա» մակնիշի (...) տաքսի ավտոմեքենայում, Երևան քաղաքի Զեյթուն վարչական շրջանից դեպի Կոմիտաս պողոտա ուղևորվելու ժամանակ վարորդից պահանջել է վերջինիս պատկանող «Հոնոր 78» մոդելի 70.000 ՀՀ դրամ արժողությամբ բջջային հեռախոսը, որից հետո չպարզված անձը՝ ավտոմեքենայի նստատեղից վերցնելով հեռախոսը, այն փոխանցել է Արթուր Բաբալարյանին։ Դրանից հետո, վերջինս պահանջել է նաև գումար, սակայն Ա․Ա-ն հայտնել է, թե գումար չունի։ Նույն պահին Արթուր Բաբալարյանը բռունցքով հարվածել է Ա․Ա-ի դեմքին, որից հետո քաշել է ավտոմեքենայի ձեռքի արգելակը և ավտոմեքենան կանգնել է Երևան քաղաքի Կոմիտաս 41 հասցեի դիմաց, որտեղ Ա․Ա-ից պահանջել է գումար, սակայն վերջինս հայտնել է, որ գումար չունի, որի արդյունքում նրանց միջև քաշքշուկ է սկսվել։ Նույն պահին չպարզված անձանց միջամտության արդյունքում Ա․Ա-ն հեռացել է դեպքի վայրից։ (…)

Դատարանն արձանագրում է, որ սույն գործում առկա ապացույցների համակցությունը բավարար չէ հիմնավոր կասկածից վեր ապացուցողական չափանիշին համապատասխան հաստատված համարելու, որ Ա.Բաբալարյանը կատարել է ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցավոր արարք։ Մեղադրական եզրակացության հիմքում դրված ապացույցների համակցությունը բավարար չէ Ա.Բաբալարյանին մեղսագրվող հանցավոր արարքի փաստական հանգամանքները հաստատված համարելու համար այն ծավալով, որը կբացառի դրա ապացուցվածության վերաբերյալ ցանկացած ողջամիտ կասկած։ Այսինքն, մեղադրանքի կողմը դատարանին չի ներկայացրել թույլատրելի, վերաբերելի և արժանահավատ ապացույցների այնպիսի համակցություն, որը հաղթահարելով անմեղության կանխավարկածը՝ անաչառ դիտորդի մոտ կձևավորի հիմնավոր կասկածից վեր համոզվածություն ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 175-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով՝ նախատեսված հանցակազմի օբյեկտիվ կողմը բնութագրող գործողություններն ամբաստանյալ Ա.Բաբալարյանի կողմից՝ կատարելու վերաբերյալ, ինչպես նաև կհաստատի այդ մեղադրանքի մասով ապացուցման առարկան կազմող մյուս հանգամանքները և հնարավորություն կտա կայացնելու հիմնավորված ու պատճառաբանված որոշում։

Վերոգրյալի հաշվառմամբ Դատարանը գտնում է, որ (…) ամբաստանյալ Ա.Բաբալարյանը՝ գույքի հափշտակությունը կատարել է առանց զենքի կամ զենքի նմանվող առարկայի գործադրմամբ, տուժողի կյանքի կամ առողջության նկատմամբ ոչ վտանգավոր բռնություն գործադրելով, ուստի նրան մեղսագրված արարքը ենթակա է որակման ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով։ (…)

(...) 2022 թվականի հուլիսի 1-ին ուժի մեջ մտած ՀՀ քրեական օրենսգրքով ուրիշի գույքը դիտավորությամբ ոչնչացնելը կամ վնասելը, որը զգալի չափերի վնաս է պատճառել, այլևս քրեական պատասխանատվություն չի կարող առաջացնել։ (…)

Այլ կերպ՝ կատարված օրենսդրական փոփոխությամբ վերացվել է Արթուր Բաբալարյանին վերագրվող արարքի կատարման պահին գործող ՀՀ քրեական օրենսգրքի 185-րդ հոդվածի 1-ին մասով նախատեսված արարքի հանցավորությունը, այն ապաքրեականացվել է, ինչն ակնհայտորեն բարելավում է ամբաստանյալի իրավական վիճակը և նրա նկատմամբ կիրառելի է (...)»2։

9․ Վերաքննիչ դատարանը, անփոփոխ թողնելով վիճարկվող դատական ակտը, արձանագրել է հետևյալը․ «(...) [Առաջին ատյանի դատարանը] կատարել է գործով ձեռք բերված և դատաքննությամբ հետազոտված ապացույցների պատշաճ իրավական վերլուծություն, արդյունքում եկել է ճիշտ եզրահանգման այն մասին, որ ամբաստանյալը կատարել է [ՀՀ նախկին] քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված արարք: Դատարանի կատարած իրավական վերլուծությունը և եզրահանգումը ընդունելի է Վերաքննիչ դատարանի համար, դրանց հետ չհամաձայնելու օբյեկտիվ հիմքեր չկան:

[ՀՀ նախկին] քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով նախատեսված հանցանք կատարելու մեջ ամբաստանյալ Արթուր Բաբալարյանի մեղավորության մասին Դատարանի հետևությունը հիմնավոր է, այն բխում է դատաքննությամբ հետազոտված և գործին վերաբերող փոխկապակցված ապացույցների համակցությունից»3։

10․ 2025 թվականի մարտի 14-ին պաշտպան Մ․Պողոսյանը միջնորդություն է ներկայացրել Վճռաբեկ դատարան, որով խնդրել է Ա․Բաբալարյանի նկատմամբ ՀՀ նախկին քրեական օրենսգրքի 176-րդ հոդվածի 2-րդ մասի 4-րդ կետով քրեական հետապնդումը դադարեցնել՝ քրեական պատասխանատվության ենթարկելու վաղեմության ժամկետն անցնելու հիմքով։